Financiële verantwoording

Van 6 tot 29 oktober 2012 hebben Team Loneriders I/II deelgenomen aan de Antwerpen – Banjul Challenge. De deelname had naast het maken van een onvergetelijke reis van bijna 7.000 KM door Noord-West Afrika, tot doel om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor Madina Talokoto: een project voor het bouwen van een medische post en waterput.

Onze deelname aan de Challenge en de bijdrage aan het goede doel zijn mogelijk gemaakt door de vrijgevigheid van een twintigtal sponsoren en een ontelbaar aantal enthousiaste donateurs in de vorm van familieleden en vrienden: voor de volledige lijst ga naar www.loneriders.nl/overzicht-sponsors

Ter verantwoording aan alle sponsoren en donateurs die ons geholpen hebben bij het realiseren van onze deelname aan de Antwerpen – Banjul Challenge 2012 presenteren wij hierbij een kort financieel overzicht van alle inkomsten en uitgaven. Tegelijkertijd willen wij alle mensen die ons geholpen hebben onze eeuwige dank betuigen.

In de hieronder gepresenteerde bedragen zijn niet opgenomen de eigen inleg van de individuele deelnemers en de uitgaven voor persoonlijke kosten tijdens de Challenge.

Inkomsten:

Sponsoren:

De inkomsten uit bedrijfsmatige sponsoring waren Euro 6.625,- Als tegenprestatie van onze kant hebben wij voor iedere sponsor (Platina, Goud, Zilver, Brons) een sticker laten bedrukken voor op de auto.

Donateurs:

De inkomsten uit donaties en onze benefietavond in Cafe Nota Bene waren Euro 4.195,-

Het totaalbedrag dat wij via sponsoring en donaties hebben opgehaald komt dus bij elkaar op een bedrag van Euro 10.820,-

Overig:

Helaas voor het goede doel, heeft de auto van Team Loneriders I de eindstreep en de veiling niet gehaald. Door motorpech in Mauritanië is deze uitgevallen en hebben we deze moeten verkopen. De verkoop heeft ondanks de motor die total loss was toch Euro 300,- opgeleverd.

Uitgaven:

De inzameling van het geld voor de Challenge was bedoeld voor de deelnamekosten, de aanschaf van de twee Renault Espacen en de reiskosten naar Gambia (autokosten, benzine, tol, etc). Alle inkomsten en uitgaven zijn in de onderstaande tabel nader gespecificeerd per post.

Totale opbrengst voor het goede doel:

Het doel van de Challenge was om de twee Renault Espacen naar Gambia te brengen voor de veiling. De opbrengst van deze veiling zou dan worden besteed aan ons goede doel Madina Talokoto. Het deel van het sponsor- en donatie geld dat aan het einde van de trip over zou zijn, zou ook worden overgemaakt aan het goede doel.

Veilingopbrengst:

De veiling van de Renault Espace van Team Loneriders II heeft uiteindelijk Euro 1.657,- opgeleverd voor de medische post in Madina Talokoto.

Restant bedrag Sponsoring & Donaties:

Tijdens de Challenge zijn wij in contact gekomen met andere teams die reden voor Stichting Second Home: deze stichting helpt kinderen met een lichamelijke en verstandelijke beperking. Vanwege het goede contact met Tonnie van der Heijden gedurende de reis en het feit dat deze stichting (financieel) beheerd wordt door Tonnie en zijn vrouw Mieke, hebben wij besloten het resterende geldbedrag aan hun stichting over te maken.

Met het bedrag van Euro 2000,- kan de stichting 9 kinderen voor een periode van 4 maanden opvangen. De opvang houdt in het bieden van een slaapplaats, (medische) verzorging, voeding en meer.

Totaalopbrengst:

In totaal hebben wij via onze Challenge een bedrag van Euro 3.657,- bij elkaar gebracht voor onze goede doelen in Gambia. 

De foto’s en ons videoverslag, met daarin de sponsoren in beeld en een indruk van onze reis en de goede doelen, zullen wij in een later stadium beschikbaar stellen via onze website en Facebook pagina.

Tot slot willen wij, namens de goede doelen, iedereen die een bijdrage geleverd heeft hartelijk bedanken.

With a little / lot help from our friends

Daar zit ik dan, me eindelijk weer een beetje mens te voelen, aan de rand van het zwembad in het prachtige Lac Rose, Senegal nabij Dakar. Voor de eerste keer in vijf dagen lekker gedoucht, vrijwel het meeste Sahara zand van en uit m’n lichaam gekregen en eindelijk niet meer dat plakkerige gevoel. Voor me liggen een groot deel van de teams te chillen in het zwembad, net als een drietal dromedarissen die iets verder in het zand liggen. In de verte tussen de palmbomen spelen geitjes en grote wolken bestrijden af en toe de felle zon. Onweer hangt in de lucht en we hopen stiekem dat het zo gaat regenen voor de broodnodige verkoeling. We zijn nu twee dagen in Senegal en we hebben eindelijk dat we-zijn-in-Afrika gevoel. Overal felle kleuren, een beetje smerig maar niet te, heel veel vrolijke mensen en een ijskoud biertje. Heerlijk.

Maar ik loop op de zaken vooruit, dit stuk gaat niet over chillen in Senegal, dit stuk gaat over onze avonturen na Tafraoute, Marokko, en de reis door de Sahara in Mauritanië.

Waar waren we ook alweer? De Espace van Team 1 had bijna de geest gegeven in de uitlopers van de Sahara, is op miraculeuze weer tot leven gewekt en alles zag er rooskleurig uit. De moraal van dit verhaal, wat ik vast ga verklappen, is dat je nooit de dag moet prijzen voor het avond is…

Na Tafraoute begonnen we aan de afdaling naar de Westelijke Sahara, een betwist gebied geannexeerd door Marokko. En dat merkten we ook, de frequentie van de checkpoints nam in hoog tempo toe en onze stapel met uitgeprinte registratie formulieren met paspoort gegevens nam in rap tempo af. Het doel van die dag was Laâyoune, een stad in de Westelijke Sahara ongeveer 1000 kilometer van de grens met Mauritanië.

Het landschap leek wel beïnvloed te worden door het oplopende aantal checkpoints, alles werd rauwer, leger en droger. De slingerende weg door redelijk groene heuvels en kleine dorpjes ging langzaam over in een rechte weg met links de Sahara en rechts een strook vuilnis met daarachter een krijtrots-achtige kust aan de woeste Atlantische oceaan. Elke zoveel kilometer een kleine verzameling tenten van plastic zeil omringd door een indrukwekkende hoeveelheid afval waar vissers wonen.

In Laâyoune werd direct duidelijk dat niet iedereen blij is met het landje-pik van Marokko, het stikte er van de Zuid-Amerikaanse VN troepen. Na een avond en nacht in een vaag hotel en avondeten in een nog vagere kopie van de KFC was het tijd om verder af te dalen naar het uiterste puntje van Westelijke Sahara; Dakhla. Een combinatie van een grote stad in het midden van niets en een enorme legerbasis. Hier hebben we onze laatste alcoholische drankjes gedronken in een restaurant wat was omgebouwd tot een illegaal drank-hok, redelijk absurd. Terug op Camping Moussafir, onze slaapplek die nacht, was het tijd voor de laatste briefing voordat we Mauritanië in zouden gaan. Een briefing waar het woord “veiligheid” vaak in voorkwam.

Vanaf Dakhla was het nog 250 kilometer naar het einde van Westelijke Sahara. Ook al was dit het einde van dit stukje pseudo-Marokko, het was nog niet het begin van Mauritanië. Na de grens van Westelijke Sahara begon een stuk niemandsland van een paar kilometer. Een soort maanlandschap met een van de slechtste wegen ooit. Elke zoveel honderd meter grote stapels oude uit elkaar geschroefde TV’s, waarom is ons een groot raadsel. Overal autowrakken in de brandende zon, in sommige zaten mensen, schijnbaar te wachten op niets. Het is een raar idee om door totale wetteloosheid te rijden, als daar iets gebeurt komt niemand je helpen.

Na een half uur hortend en stotend over rotsen en zand te hebben gereden kwam de Mauretaanse grens in zicht. Een verzameling vervallen gebouwen, kromme slagbomen en een ploeg officieel uitziende chagrijnige snorren. Toen begon de waiting game. Cor de organisator is uren bezig geweest om ons de grens over te lullen terwijl wij druk bezig waren ons te verweren tegen de zon en het zand wat samenwerkte met de wind om ons te voorzien van gratis scrub-sessie.

Ineens begonnen er dingen te gebeuren, Cor kwam naar buiten met een man in een soort-van-pak en onze vijf Mauretaanse gidsen. De man in het soort-van-pak met sandalen was schijnbaar de Minister van Toerisme, of hij werkte voor het Ministerie van Toerisme of hij kende iemand die daar werkte, het was niet geheel duidelijk, zoals zoveel dingen in Mauritanië. De man op sandalen in het soort-van-pak met een te grote zonnebril die iets te maken heeft met toerisme in Mauritanië heette ons welkom en verzekerde ons dat er niets waar was van alle geruchten over onveiligheid en dat onze gidsen garant zouden staan voor een veilig verblijf. Dat we bijna onze hele tijd in Mauritanië geëscorteerd werden door zwaar bewapende Gendarmerie deed iets af aan zijn geloofwaardigheid.

Vanaf de grens gingen we in een lange karavaan richting de tweede stad van Mauritanië, Nouadibou. Bijna veertig voertuigen in colonne met alarmlichten aan die door het gortdroge landschap rijden is toch best wel indrukwekkend. Nouadibou bleek een verzameling van onafgebouwde gebouwen, stof, afval, stof, een bizarre hoeveelheid oude Mercedes auto’s en heel veel stof. Onze karavaan zorgde voor behoorlijk wat consternatie, uit alle hoeken en gaten kwamen kinderen gerend in de hoop een kadootje te kunnen claimen. De ontvangst was redelijk schizofreen, sommige mensen lachten ons toe met enthousiast gezwaai, anderen gooide heel enthousiast stenen naar de achterste auto’s. We zagen zelfs iets wat leek op een molotov cocktail door de lucht zeilen.

Die avond hebben we geslapen in het midden van de stad in een ommuurde camping. Hier begonnen we ons te realiseren dat we qua eten redelijk slecht waren voorbereid op die avond en de aankomende dagen in de Sahara. Gelukkig waren onze Belgische vrienden van Team First Class zo vriendelijk ons te voorzien van wat kant en klaar maaltijden. Ook de Belgische semi-militair Erik van de Pink Panthers doneerde ons een aantal militaire noodrantsoenen, erg relaxed.

De volgende dag ging al vroeg het iPhone alarm, deze dag was zo’n point-of-no-return momentje, de Sahara in zonder enige verzekering dat alles goed zou gaan. Geen mogelijkheid om eerder op eigen houtje terug te keren, totaal geen zekerheid of de auto’s het zouden trekken en ook een groot vraagteken wat betreft de ware situatie rond de veiligheid in dat gebied. Kortom, we keken er erg naar uit!

Onze gidsen waren inmiddels ook gearriveerd, net als onze eerste Gendarmerie escorte en een beteuterd kijkende geit die op het dak van één de teams werd gebonden. De geit zou die avond in de woestijn worden geslacht om de buikjes van de gidsen en de escorte gevuld te houden.

Met dezelfde karavaan als de dag ervoor begonnen we aan onze reis uit Nouadibou, een lange zig-zag route door de stad die schijnbaar met de veiligheid te maken had. We vielen verder ook totaal niet op, veertig uitgedoste Belgische en Nederlandse auto’s in colonne met alarmlichten aan. Het plan was om 100 kilometer de stad uit te rijden op één van de weinige hoofdwegen in het land om vervolgens rechts de weg af te gaan en rechtstreeks de Sahara in te rijden. Dit plan was ‘s ochtends al weer bijgesteld naar 150 kilometer asfalt vanwege, je raad het al, de veiligheid.

Na 150 kilometer asfalt was het dan zover, of toch niet? Eerst gaf de benzinemeter van Team 1 ineens volkomen leeg aan. Vreemd, we hadden er net veertig liter in geknikkerd en de onderkant was helemaal droog. Uiteindelijk was de consensus dat het een elektronisch probleem moest zijn, niet zo gek aangezien Renault een Frans merk is. Dus we kunnen de woestijn in? Nog niet helemaal. We stonden te wachten bij een checkpoint en de plaatselijke Gendarmerie commandant met een wollen wintermuts op was bezorgd over onze veiligheid, hoe verrassend. Hij wilde ons niet laten gaan zonder extra escorte wat op zich wel relaxed was.

Een zestal slapende Gendarmerie werden wakker gemaakt, een brakke Toyota Hilux werd aangetrapt en een paar dozen ammunitie met bijbehorende AK-47’s werden ingeladen. Ik kon niet voorkomen dat er een paar wat-als scenario’s in m’n hoofd begonnen af te spelen. Het enige wat je kan doen is een nerveus sigaretje opsteken, een paar slechte grappen maken en gewoon doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is.

Toen was het rechtsaf de indrukwekkende niets-heid van de Sahara in voor een relatief korte etappe naar de eerste slaapplek. Het eerste stuk was redelijk hard zand en we gingen dan ook met een pittig gangetje terwijl we een enorme wolk stof achter ons aan trokken. Ik keek om en….holy fuck wat vet!!! Links, rechts en achter ons scheurde verschillende teams door het zand, ieder met een lange bruine staart opstijgend stof en twinkelende koplampen. De cross motoren van Team Wheels 4 Tanka gaven een echt Parijs-Dakar gevoel. De groen-en-roestbruine Mercedes 200D uit 1974 van Team Baksteen leek wel een motorboot die moeiteloos over de lichtbruine Sahara-zee vaarde. Niemand dacht meer aan alle discussies omtrent de veiligheid en we zaten gezamenlijk om ons heen te kijken, te genieten van de onbeschrijfelijke schoonheid van de Sahara en te beseffen hoe ongelofelijk vet dit was. Ik kan niet ontkennen dat er wat kippenvel op m’n armen vormde.

In de verte doemde een grote rotsheuvel op, onze slaapplek, als een eiland in een zee van zand. We stelden de auto’s en tenten op in de luwte van de heuvel. Toch was de straffe wind erg gemotiveerd om het superfijne Sahara zand door alle openingen, hoe klein ook, te duwen. Of het nu een voertuig, tent of lichaam was. De avond viel razendsnel en onthulde een prachtige deken van sterren. Uiteraard wilden we niets missen van de geitenslacht, dus met een zak chips zaten we bij de gidsen klaar voor de bloederige voorstelling. Die avond veel geleerd over de anatomie en toepassingen van de geit, bijvoorbeeld dat uitgeknepen geiten-anus prima in de pan kan met het andere vlees.

Uit je tentje stappen in de Sahara om 6 uur ‘s ochtends heeft toch iets speciaals. De opkomende zon had een paar potten verf klaar staan om elke zoveel minuten een totaal nieuw kleurenpalet neer te kwakken. Die dag was het plan om ruim 200 kilometer door de woestijn te rijden richting het desolate strand van West Mauritanië om daar vervolgens tegen de duinen aan te kamperen. Een erg aantrekkelijk vooruitzicht. 

Met de ervaring uit de Ergebbi een week eerder gingen we als oude rotten van start. Bijna 11 uur lang duwen, trekken, stof happen, wielen uitgraven en ook nog lekke band verwisselen. Het zweet gutste met liters tegelijk uit onze lichamen, gelukkig hadden we deze keer wél ruim genoeg water bij ons. Toen het tijd was om te lunchen vroeg één van de gidsen de vuilniszak terug die ze die ochtend bij ons in de auto hadden gezet. Ik had nog gevraagd of er stukken geit in zaten, het antwoord was toen “nee”, toch toverde de gids een afgehakte geitenkop uit de zak. Dat was dus dat vreemde luchtje wat al de hele ochtend in de auto hing. Met verbazing gekeken hoe de gidsen met hun blote handen de geitenkop uit elkaar trokken, er was nog wat discussie over wie de tong mocht hebben maar even later zaten ze gebroederlijk de hersenpan als een bak plakkerige popcorn uit te pulken. Een gevalletje zij-liever-dan-ik.

In de namiddag vloog de eerste vleug zilte zeelucht door de auto, we zijn er bijna, dachten we… Gelukkig zat er nog een brede strook erg mul zand tussen ons en het strand. Het moet natuurlijk niet te makkelijk worden. Een uur graven, trekken, duwen en enige irritatie later stonden we dankzij Bart en Jacqueline van Team Kalidoe en hun krachtige 4x4 eindelijk met acht wielen in de branding. Vanaf hier was het een heerlijk uurtje scheuren over het verlaten strand, genieten dus. Aangekomen bij de slaapplek hebben we de auto’s tegen de duinen aangezet, stoeltjes op het strand neergekwakt en genoten van Marc en Freek die in record tijd hun kitesurf spullen hadden opgetuigd en waarschijnlijk als een van de eerste en weinige gekite hebben voor de kust van Mauritanië. Het enige wat miste was een koud biertje…

De volgende dag leek een eitje, nog een paar kilometer door het zand om vervolgens nog 50 kilometer asfalt te pakken tot aan de hoofdstad Nouakchott. In onze gedachten waren we elkaar al aan het feliciteren met het trotseren van de Sahara. Gewoon met twee Espace’s Mauritanië doorkruist zonder grote proble…”STOP STOP! Een van de Espace’s heeft een kapotte motor!!!”. Wij van Team 2 reden voorop en zagen de Espace van Team 1 langzaam tot stilstaand komen in de berm. Fucking hell, dit zal toch niet?! Na alle ontberingen, na alle routes die totaal niet geschikt zijn voor familie auto’s vallen we stil op een #£%@ asfaltweg! De altijd behulpzame Tonny en Tonnie van Team Kalidoe en Team LBS gaven al snel de prognose gebroken distributieriem, in normaal Nederlands; motor kapot, einde verhaal. Die avond hoefden ze maar een paar boutjes los te draaien om het zeker te weten, de Espace van Team 1 was dood en er was behoorlijk wat voor nodig om haar weer tot leven te wekken…

Wordt vervolgd…

1 week weg: de balans

Zo zeg, dan denk je dat je qua reizen wel wat gewend bent! Elke avond val ik in slaap nog voordat m’n hoofd het kussen of de hoofdsteun van de autostoel raakt, iets wat ik normaal nooit heb. In het kort is de balans dat het zwaar is, zwaar maar erg tof! Daarnaast ben ik totaal terug gekomen op mijn overtuiging dat Franse auto’s nergens tegen kunnen, holy crap, wat heb ik een respect voor Renault gekregen!

Na de start in Antwerpen zijn we in record tempo naar Marbella in Zuid Spanje gereden. De officiële planning was om na de start op zaterdag rustig naar het zuiden te rijden en op maandag met alle teams te verzamelen in Sotogrande (60km van Marbella) voordat we dinsdagochtend vroeg de veerpont naar Tanger zouden pakken. Aangezien wij met z’n 5en zijn, allemaal kunnen rijden en graag nog even in de Spaanse zon van een koud biertje wilden genieten hebben we besloten non-stop door te rijden tot aan Marbella. 2500km in 36 uur, van chauffeur wisselen als iemand het niet meer trok en twee uur bij een afgelegen tankstation in de auto geslapen, ouderwets raggen heet dat.

Marbella viel een pietsie tegen maar gaf ons wel mooi de gelegenheid om wat laatste inkopen te doen en uiteraard te genieten van het laatste makkelijk verkrijgbare biertje-in-de-zon-op-het-terras tot aan Gambia. Ook hebben we nog even Gibraltar aangedaan, voor de mensen die daar nog nooit zijn geweest; je mist niets…behalve een stempel in het paspoort dan.

Maandag uiteindelijk aangekomen in Sotogrande, de andere teams ontmoet en de laatste briefing gehad. Hierna nog één keer de auto’s goed gecheckt en vroeg naar bed voordat het echte avontuur zou beginnen!

De overtocht naar Marokko in een roestige oude veerboot die af en toe schuin ging hangen stond in het teken van het verkrijgen van de stempels in de paspoorten, iets wat gepaard ging met chaotisch duw, trek en ellebogenwerk. Het voelde alsof we al aan waren gekomen! Ook waren we allemaal verrast door de enorme hoeveelheid dolfijnen, erg leuk.

Aangekomen in Tanger zijn we na de douane formaliteiten direct door gereden naar Fes, een middeleeuwse stad waar de minuscule winkels en fabriekjes nog door ezel en kar worden bevoorraad en er eigenlijk niets is veranderd sinds de 11e eeuw. Uiteraard gingen wij eerst naar de MacDonalds. Voor de gratis wi-fi en niet voor het eten. Ok, we hebben één burger gegeten…

In Fes ook direct naar de Renault garage gegaan, de Espace van team I gaf een raar tikje bij het voorwiel, wij dachten dat de aandrijving bijna was gebroken. Later stond dit tikje bekend als het Tikje van Freek en vielen dit soort geluiden ons simpelweg niet meer op, voornamelijk omdat één van de auto’s uiteindelijk met ijzerdraad, rood-zwarte spanbanden en duct-tape bij elkaar werd gehouden. Maar daarover later meer…

Na Fes was het tijd om kennis te gaan maken met de Sahara, een eerste indruk voordat we elkaar later deze reis innig zullen gaan leren kennen. Hotel Auberge du Sud was de bestemming bij het plaatsje Ergebbi in de uitlopers van de Noordelijke Sahara. De reis die dag was lang en eindigde in het donker en met een post-apocalyptisch sfeertje. Het was donker, het waaide hard, het zand gierde om de auto en de dorpjes bestonden uit gebouwen gemaakt van leem waardoor ze niet afstaken tegen de achtergrond. Duister, sinister, kortom; te gek. We genoten allemaal met volle teugen tot dat ineens uit het niets een kinderfiets de weg op slingerde. Recht voor onze auto. Ik probeerde nog te remmen, uit te wijken, maar helaas, mijn eerste echte aanrijding was met een harde klap een feit. Team I reed achter ons en zag alleen het achterwiel van de fiets onder onze auto verdwijnen. Ze zagen niet dat er niemand op zat… De schade viel mee en na wat klamme handjes te hebben geschud reden we snel verder.

Na ‘s nachts heerlijk in een Bedoeïen tent te hebben geslapen stond de eerste echte uitdaging op het programma. Een uitdaging die veel zwaarder uitviel dan een ieder van ons had verwacht. Het plan was om met een deel van de teams en een ervaren gids 100 kilometer de woestijn in te rijden, daar te slapen en vervolgens nog 160 kilometer naar het andere einde van dat stuk woestijn te rijden. Van de circa 15 teams die dit gingen proberen waren wij samen met nog één ander team de enigste twee wiel aangedreven voertuigen. Een klein detail wat ons die hele dag, avond en nacht parten zou gaan spelen.

100 kilometer is nog nooit zo tergend langzaam, heet, ongemakkelijk en wanhopig voorbij gegaan. De eerste kilometer moesten we al drie keer worden losgetrokken door de 4x4s en sneuvelde direct de zwaarste Halffords sleepkabels die we hadden. Ik weet niet meer hoe vaak we uiteindelijk vast zijn komen te zitten, hoeveel liters water er doorheen zijn gegaan en hoeveel likjes zout we hebben genomen. Bram kreeg een zonnesteek en elke zoveel minuten werd er wel “STOP STOP!!” over de 27Mhz bakkies geschreeuwd. We begonnen bijna spijt te krijgen van onze keuze dit te doen. Bijna, maar natuurlijk niet helemaal. Tot dat Freek van team I over de portofoon vroeg of misschien de bodemplaat er af lag. En inderdaad, vonkjes vlogen onder de auto vandaan. Helaas was het niet alleen de bodemplaat. Een sliert olie stroomde consequent uit de motor, iets wat normaal redelijk beroerd is maar in de woestijn écht voor problemen kan zorgen. We waren nog 40 kilometer van de oase, met het huidige tempo een trip van 4 uur en het begon al donker te worden. Er zat niets anders op dan die laatste 40 kilometer door het mulle zand te worden getrokken door de zwaarste van de jeeps.

Ineens waren we de gids kwijt. Daar sta je dan, met een deel van de teams, in het donker, midden in de woestijn en met een snel slinkende water voorraad. Op zo’n moment begin je je toch een beetje arelaxed te voelen. Toch ga je door, stil staan is geen optie.

De gids was weer terecht en het einddoel kwam zowaar in zicht. Het moraal begon te stijgen totdat deze weer keihard de grond in werd geboord door een bericht over de porto; “Stop stop!! De gesleepte Espace heeft problemen!”. Na het olielek was nu de complete voorbumper eraf getrokken en lag de radiator op de grond. Shit just got real….

Op dat moment dachten we allemaal dat het voor team I einde verhaal was. Frank en Freek hebben in rap tempo de radiator met spanbanden ongeveer op de goede plek gehangen en zijn met de laatste krachten en zonder olie naar de slaap plaats gereden. Blij dat we veilig waren aangekomen maar redelijk bezorgd of dit probleem was op te lossen. We moesten de volgende dag nog 160km en er waren absoluut geen wegen terug. De auto was vrijwel total los en niemand van ons weet ook maar iets van auto’s.

Freek ontpopte zich tot een ware MacGyver en samen met Frank en wat zeer behulpzame andere teams werd langzaam probleem na probleem opgelost. Het olielek werd verholpen met een stukje veredelde aluminium kauwgum, olie werd bijgevuld, de radiator werd met spanbanden, tiewraps en ijzerdraad “vast” gezet. 1 uur ‘s nachts was het werk klaar en stonden we met z’n allen met verbazing te kijken naar een werkende auto.

De volgende dag was een triomf in het off-road rijden met familie auto’s. Wat een contrast met de dag er voor, geen één keer vast komen te zitten, geen enkel probleem. De zwaar gehavende Espace leek als nieuw en gaf de indruk iets goed te willen maken. Na ongeveer 8 uur was daar ineens het asfalt….

In Zagorra zijn we naar de officiële Parijs-Dakar garage gegaan voor de broodnodige reparaties. Na redelijk genaaid te zijn, één lokaal maandsalaris voor 5 uur werk, hebben we weer de beschikking over twee goed werkende auto’s.

We zitten nu Tafraout te genieten van een heerlijke rustdag. Voor de komende dagen staat een trip door de Westelijke Sahara richting Mauretantië op de route. Het échte avontuur moet eigenlijk nog beginnen…

Catch you on the flip side…

Joost

PS: Check onze Facebook pagina voor de broodnodige foto’s en videos: http://www.facebook.com/loneridersnl

Laatste Gouden Sponsor

Met veel plezier kondigen wij hierbij aan onze laatste Gouden Sponsor: Autobedrijf Van Den Enghel.

Van harte danken wij Tjeerd Buyze, eigenaar van Autobedrijf Van Den Enghel, voor het technisch helemaal klaarmaken van onze twee Espacen.

Zonder Tjeerd z’n hulp waren we technisch niet goed vertrokken :-)

De eerste 2500 kilometer zitten erop!

In 36 uur zijn we non-stop van Antwerpen naar Marbella in Zuid-Spanje gereden, een monster rit van 2500 kilometer. Vanavond meeten met de andere teams in Sotogrande om tickets naar Marokko te regelen en de laatste briefing te ontvangen over de veiligheid in Mauritanie.

Nu bijkomen van het rijden en de Spaanse biertjes van gisteravond.

Eindstand en nog één Gouden Sponsor erbij

Nog één dag voor vertrek. De auto’s zijn bijna klaar, de tassen zijn ingepakt, de geliefden zijn nogmaals op het hart gedrukt dat het allemaal wel veilig is, alle injecties zijn geprikt en de malariapillen zijn aangeschaft. Kortom, we zijn er klaar voor!

De eindstand is een zeer formidabele 12500 EURO. Met dit prachtige bedrag gaan wij een fikse bijdrage leveren aan het opbouwen van de medische post en het repareren van de waterput in Madina Talokoto.

We willen hierbij al onze sponsors, van groot naar klein en van particulier naar commercieel, hartelijk bedanken voor hun bijdrage in keiharde euro’s of natura. Uiteraard blijven we jullie op de hoogte middels deze website, maar als je zeker niets wilt missen kan je ons het beste Liken op facebook: http://www.facebook.com/loneridersnl

Gouden Sponsor in Natura
Zo op de valreep nog een laatste nieuwe Gouden Sponsor: WM Design uit Berkel en Rodenrijs stelt een complete GoPro HD2 set ter beschikking. Met deze zeer robuuste HD camera gaan wij ons avontuur op prachtige wijze opnemen.

WvM Design is sinds 2009 een officieel Nederlands GoPro verkooppunt. De meeste GoPro HD Hero 2 producten en accessoires vind u bij WVM Design.

Round Table 60 zorgt voor sensatie bij de Loneriders!

Business/Vrienden club de Round Table 60 organiseert elk jaar een steenwerp evenement op de Koemark in Purmerend. Ca. 100 teams van 8 man strijden dan om de wisselbeker onder het genot van een biertje en goed gezelschap.

Elk jaar staat dit evenement in het teken van één of meerdere goede doelen en dit jaar waren de Lonerider één van deze goede doelen!!

Uiteraard waren wij aanwezig met één van de twee bolides en hadden we ook een waar steenwerp-team uit de grond gestampt.

Na een dag smijten met stenen werd de balans opgemaakt; ons steenwerp-team stond helaas ergens onderaan, maar Loneriders als goede doel is er erg goed vanaf gekomen; 2250 EURO!!

Wij zijn de Round Table 60 enorm dankbaar, uiteraard voor de voortreffelijke organisatie afgelopen zondag, maar vooral voor dit prachtige bedrag! Met deze 2250 euro komen we erg dicht bij ons einddoel en kunnen we de bewoners van Madina Talokoto helpen met een medische post en het repareren van de waterput.

Round Table 60, jullie zijn ware helden!

Drie nieuwe sponsoren!

Met nog een kleine 2,5 week te gaan zijn de Loneriders aan een laatste eindsprint begonnen. Na een zeer succesvol weekendje (waarover later meer) zijn we dan ook erg blij met de bekendmaking van wel drie nieuwe sponsoren! Twee gouden en één bronzen sponsor, samen goed voor 1250 euro!
 

Goud: XPSLogic

XPSLogic kenmerkt zich als professioneel producent van online software voor de zakelijke markt.

Zij bieden een passende oplossing voor ieder vraagstuk en elk budget. Van een simpele website tot een compleet informatie systeem.

XPSLogic is gevestigd in Amsterdam. Klantgerichtheid, flexibiliteit en professionaliteit zijn belangrijke waarden voor de medewerkers van XPSLogic. De cultuur is direct en no-nonsense. Ze werken op diverse terreinen nauw samen met andere automatiseringsbedrijven. Hiermee vullen we elkaar aan in ieders specifieke vakgebied.

Goud: Insperienz

Insperienz wil de meest verrassende ervaringen bieden in de vorm van ontmoetingen. Deze ontmoetingen brengen je uit de sleur en in de inspiratie. Want het zijn geen alledaagse ontmoetingen. Je ontmoet met iemand die je vanuit je huidige netwerk, je huidige prive kring niet was tegen gekomen. Een ontmoeting waar iemand die je kent over na gedacht heeft. Een bijzondere en ongebruikelijke match. Niet willekeurig, niet alledaags, wel bijzonder. Het gesprek kent hierbij geen agenda en geen specifieke uitkomst. Het gesprek heeft wel een doel. Een andere geest, een ander gesprek en daarmee dat je een klein beetje anders kijkend het gesprek verlaat. Geen opvolging, geen verplichting.

http://twitter.com/insperienz

http://nl-nl.facebook.com/pages/Insperienz/274832695904350?v=info

Brons: Wijnen Consultancy

Wijnen Consultancy doet fiscale aangiftes, de boekhouding, facturatie, geven financieel advies en leveren een online boekhoudsysteem XPSLogic (www.xpslogic.nl) dat altijd en overal online toegankelijk is voor u. Zo heeft u altijd inzicht in uw administratie en raakt u niets kwijt.

Buiten de kantoortijden kunt u ook altijd bellen voor bijvoorbeeld een avond- of een weekendconsult. Wijnen Consultancy snapt als geen ander dat een bedrijf runnen flexibiliteit vereist.

Follow Your Bliss nieuwe Bronzen Sponsor

Inspirational accessories webwinkel Follow Your Bliss volgt niet alleen de Bliss, maar ook de Loneriders! Sinds deze week zijn zij Bronzen Sponsor en dragen 250 euro bij aan onze reis naar Gambia.

Follow Your Bliss wil je inspireren je hart te volgen om te doen wat jou gelukkig maakt. ‘Bliss’ betekent niet voor niets; the highest degree of happiness. De Inspirational accessories vormen een dagelijkse reminder om op zoek te gaan naar jouw personal ‘Bliss’ en deze te volgen.

Jan eruit, Frank erin

Helaas heeft Jan Wijnen besloten niet mee te gaan op ons avontuur richting Gambia. Reden hiervoor is een eigen zaak die toch wat meer tijd vergt dan verwacht (wat alleen maar positief is natuurlijk).

Gelukkig kent onze vriendengroep genoeg idioten die met liefde een roadtrip als deze willen voltooien. Daarom stellen wij met trots aan u voor, de 2e 6e Lonerider: Frank Coenen!

Frank, de Nederlandse Bruce Willis. Woest, maar zacht als een bourgoundiër, romanticus en liefhebber van de finer things in life!

Frank is producer van commercials en speelfilms en is altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen. Daarom is er niets zo leuk als een roadtrip met een missie: steun aan Gambia.